O sztuce dobrego gotowania, jedzenia, czytania, oglądania i życia.

Wpisy z tagiem: grejpfrut

sobota, 16 lutego 2019
Sezon na cytrusy

Nie będę oryginalna, gdy wyznam, że cytrusy najbardziej lubię jeść zimą. Może przyciągają zawarte w nich witaminy, tak potrzebne do zwalczania ataków wirusów? Ich kolory ożywiają stół, smak odświeża podniebienie, dzięki nim najnudniejsza potrawa może wskoczyć w nowy wymiar. Skomponowałam cały cytrusowy obiad. Będzie się składał z przystawki, dania głównego i deseru. Każdą z potraw można, oczywiście, przygotować oddzielnie. Ale podane w proponowanym porządku ucieszą każda rodzinę czy grono przyjaciół. Przystawką będą grejpfruty podane na ciepło. Tak, tak! Po zgrillowaniu nabiorą niesamowitego smaku. Pomysł zaczerpnęłam z francuskiego czasopisma, ale ubrałam we własną treść.

 

Grejpfruty na przystawkę po mojemu

2 grejpfruty

nać kopru włoskiego (lub świeże zioła, np. tymianek)

gotowa przyprawa South-West (papryka i chili, nasiona gorczycy, czarny pieprz, sól, cukier brązowy)

miód

olej z awokado

 

Owoce umyć, osuszyć, przekroić na pół. Nożykiem (najlepiej specjalnym, zaokrąglonym) obkroić miąższ od skórki nie przecinając jej. Dwie połówki posypać gotową przyprawą południowo-zachodnią, skropić olejem. Na drugich dwóch połówkach rozłożyć nać kopru, miód, skropić olejem. W piekarniku rozgrzać opiekacz, wstawić owoce ułożone na papierze do pieczenia. Zapiekać 8 minut, podawać na gorąco.

Powiem jedno: smak jest intrygujący! A gdy na stół wjedzie kurczak z innym rodzajem cytrusów, kolory ocieplą najchłodniejszy dzień.

 

Udka kurczaka z mandarynkami po mojemu

udka kurczaka

trawka cytrynowa (pasta)

sos sojowy jasny

sos rybny

kilka mandarynek

Udka obmyć zimną woda, osuszyć. Natrzeć pastą z trawki cytrynowej, skropić sosem sojowym i kilkoma kroplami sosu rybnego oraz sokiem wyciśniętym z jednej mandarynki. Odstawić do zamarynowania.

 

Piec w piekarniku nagrzanym do 180 st. C przez pół godziny. Oblewać sosem spod pieczenia lub raz odwrócić. Obłożyć mandarynkami pokrojonymi w plastry, wyjąć po 10 minutach.

Co podać do kurczaka? Będzie pasował ugotowany ryż jaśminowy. No i każda sałata. Polecam mix sałat, we Francji spotykany pod nazwą mesclun. Takie wygodne mieszanki rozmaitych listków można dostać i u nas, choć w porównaniu z francuskimi są uboższe.

Deser proponuję staroświecki. Czyli świeżo zaparzoną herbatę z ciastem. Ciasto pieczemy poprzedniego dnia, Zachowa świeżość przez dni kilka. Jest eleganckie, proste do utarcia i upieczenia. Piekła je moja Mama, jej przepis zapisałam w zeszycie i co jakiś czas do niego sięgam.

 

Ciasto cytrynowe mojej Mamy

2 szklanki mąki (w tym 1,5 łyżki mąki ziemniaczanej)

cytryna

25 dag masła

8 jajek

1,5 szklanki cukru

2 czubate łyżeczki proszku do pieczenia

 

Z umytej cytryny zetrzeć skórkę i wycisnąć sok. Masło utrzeć z cukrem i jajkami, a następnie z sokiem z cytryny. Dodać mąkę, proszek do pieczenia, skórkę z cytryny. Zmiksować na gładkie ciasto. Wylać je do foremki lub dwóch foremek. (Tradycyjne blaszane lub szklane posmarować masłem i wysypać tartą bułką).

 

Piec w 180 st. C przez 35–45 minut (zależnie od grubości ciasta w foremkach).

A może cytrusowy obiad chcemy zakończyć innym deserem? Dla amatorów starych przepisów, przepis z wieku XIX, sprzed stu osiemdziesięciu ośmiu lat. Z czasów powstania listopadowego, bo z roku 1831. Ciekawy! Pochodzi z „Kalendarza”, wydawanego co roku przez firmę A. Gałęzowskiego przy nieistniejącej już ulicy Żabiej w Warszawie.

 

Taki suflet łatwo upieczemy i dzisiaj. Pamiętajmy tylko, że nie da się go zrobić wcześniej. Suflet po wyjęciu z pieca trzeba od razu podać, bo szybko opada. Niektórzy twierdzą, że jak poczucie szczęścia. Hm, ręczę, że po cytrusowym obiedzie w organizmie wytworzy się tyle serotoniny, że zadowolenie szybko nie uleci. A do cytrusów postaram się wrócić. Zima jeszcze jakiś czas z nami zostanie. Choćby w kalendarzu.

poniedziałek, 31 grudnia 2018
Lekkie cocktaile dwa plus cztery przedwojenne

Sylwester to dzień, w którym alkohol podkręca nastroje wielu tym, którzy wspólnie witają nadejście Nowego Roku. Jeśli nie jest go za dużo – wpływa na dobrą zabawę. Nadużycie zabawę psuje. Ale to niby wszystkim wiadomo…

Umiarkowaniu sprzyja picie lekkich cocktaili. Polecę dwa. W obu występuje francuskie wino aromatyzowane Lillet. W jednym będzie to biały Lillet, w drugim – czerwony.

Ten aperitif, wynaleziony w okolicach Bordeaux i popularny w końcu wieku XIX, wykorzystuje wina borodoskie, dosmaczone sokami z owoców i innymi aromatami. Przez jakiś czas zaprzestano ich wytwarzania, ale wróciły w nowych odsłonach. Podstawą białych „lilletów” są wina ze szczepów muscadelle i sémillon, czerwonych – merlot i cabernet sauvignon. Korzystajmy z tych lekkich smakowych aperitifów, rozcieńczając je gazowaną wodą i sokami, a wejdziemy w nowy rok z głową lekko szumiąca, ale trzeźwą. A przy tym normalnie takie lekkie koktajle są smaczne. I bardzo łatwe do przygotowania. Nie podaję proporcji, bo każdy może zmieszać składniki na swój smak. Mniej wina lub więcej, mniej soku, a więcej likieru – proszę bardzo, albo na odwrót. Do cocktaili warto przygotować lód – w kostkach lub tłuczony. I dodatki, które wrzucimy do kieliszków – plasterki owoców, wisienki koktajlowe, listki lub gałązki świeżych ziół.

 

Cocktail z białego Lillet z mandarynkami po mojemu

biały Lillet

mandarynki

woda gazowana

Mandarynki umyć, pokroić w plasterki, z piętek wycisnąć sok. Schłodzony Lillet wlać do szklanek do long drinków. Dopełnić wodą i sokiem, wymieszać. Podawać z wrzuconym plasterkiem mandarynki.

Ten najprostszy z koktajli można przyrządzić w dzbanku, choć wtedy ulotni się gaz. Dopełniamy go kostkami lodu lub nalewamy na lód rozkruszony, którym napełniamy dno szklanek.

Drugi z koktajli, z czerwonego Lilletu, jest bardziej złożony, ale też prosty. Także jego proporcje warto dopasować od indywidualnego smaku. Tym razem będzie i słodki dzięki podstawie z wina Malaga, i gorzkawy za sprawą kolejnego aperitifu winnego – Kina. Jak nazwa wskazuje, do jego wytwarzania jest wykorzystana kora drzew chinowych. Stąd gorzkawy smak, dla niektórych intrygujący.

 

Cocktail z czerwonego Lillet z grejpfrutem po mojemu

czerwony Lillet

Kina San Clemente

likier Curaçao Triple Sec

sok z czerwonych grejpfrutów

kilka kropli soku z cytryny

Z owoców wycisnąć sok. W shakerze zmieszać czerwony Lillet (np. 4 porcje), Kinę (2 porcje), likier (1 porcję), dopełnić schłodzonym sokiem z grejpfruta i sokiem z cytryny. Wstrząsnąć. Wlać na lód, przybrać w kieliszku koktajlowym listkami mięty.

Koktajle lepiej smakują, gdy są zimne. Dlatego zawsze warto mieć zapas zamrożonych kostek lodu. Prawie wszystkie są proste, lekkie, smaczne, dopasowane do każdego gustu.

Koktajle weszły w modę w szalonych latach dwudziestych wieku dwudziestego, za odległych czasów naszych pradziadków. Też byli młodzi i szaleni, a po strasznych doświadczeniach Wielkiej Wojny rzucali się w wir zabawy. Do Europy koktajle przywieźli Amerykanie, najpierw podbiły Paryż – serce ówczesnej Europy. Oczywiście, trafiły i do Polski, choć w zasadzie dopiero w latach trzydziestych, po Wielkim Kryzysie.

Dowodem obrazek (i informacja!) z ilustrowanego magazynu „As” z roku 1936. Przedstawia domowy barek z alkoholami i kieliszkami. Dla nas to rzecz oczywista, wtedy – nowa moda!

 

Oczywiście, pisma promujące nowe trendy nie mogły pominąć receptur koktajli. Takie ukazały się „Asie” z roku 1939. Bardzo popularnym i mocno reklamowanym aperitifem było wtedy włoskie „Cinzano”, ale „Martini” też było znane.

 

A do koktajli podajemy rzecz jasna przekąski. Stylowe dla wszelkich „domówek” (za moich czasów nazywano je prywatkami) będzie wygodne ich podanie także przedstawione w „Asie”.

 

Ten krakowski tygodnik był wtedy naprawdę trendy! Nasi przodkowie umieli się cieszyć życiem nie gorzej od nas. Może wykorzystamy niektóre ich pomysły? Koktajle według przedwojennych recept mogą być przebojem domowego Sylwestra.

Życzę udanej zabawy i dobrego wkroczenia w Nowy Rok 2019!

czwartek, 26 stycznia 2017
Jeszcze jedno danie z kurkumą

Tym razem korzonkami świeżej kurkumy potraktowałam poczciwego dorsza atlantyckiego. Smakował! Do wykonania tej potrawy zainspirował mnie francuski przepis z któregoś z czasopism kupionych na wakacjach przed laty. Opisywał rybę, a konkretnie miętusa w szafranie. Skoro szafran, to czemu nie świeża kurkuma? No i dorsza w miejsce miętusa, który zresztą też należy do dorszowatych. Tak wiele zmieniłam, także w doborze składników, że nie ma sensu przedstawianie oryginału. Dla uczciwości zaznaczam więc inspirację, ale podaję już przepis własny.

Zacznę jednak od przedstawienia opisu kurkumy w „Leksykonie kulinarnym” Macieja E. Halbańskiego. Także on – jak i ja do niedawna – znał tylko wysuszoną i sypką jej postać. Kto by przypuszczał w roku 1983, z którego pochodzi pierwsze wydanie książki, że podobne do imbiru korzonki będzie można kupić w warzywniaku.

Kurkuma
Curcuma

Podzwrotnikowa roślina z rodziny imbirowatych, pochodząca z Azji, uprawiana głównie w Indiach, Indonezji, płd. Chinach. Suszone i sproszkowane kłącza tej rośliny są głównym składnikiem przyprawy curry, nadając jej żółtą barwę.

Tyle teorii, teraz praktyka.

 

Dorsz atlantycki w kurkumie po mojemu

filety dorsza

świeża kurkuma

2 mandarynki

2 ząbki czosnku

mała cebulka

czarny sezam

czarna sól hawajska

olej sojowy

świeża kolendra

 

Kurkumę, czosnek i cebulkę obrać, drobno przesiekać. Dorsza oczyścić z ości, ułożyć w naczyniu wysmarowanym olejem, na filetach rozłożyć przesiekane warzywa.

 

Jedną mandarynkę przekroić na pół, wyciśniętym z połówki sokiem skropić filety. Drugą mandarynkę także przekroić na pół, trzy połówki ułożyć obok ryby. Filety i mandarynkę przyprawić olejem, czarną solą i sezamem. Zapiekać 30 minut w 180 st. C. Podawać po posypaniu przesiekaną grubo kolendrą.

Danie tyle proste, ile bardzo efektownie się przedstawiające. Koloru na stole nigdy dość! Do pomarańczowo-złotego dorsza dołóżmy więc kolorową sałatkę także z cytrusowym składnikiem.

Sałata rzymska z grejpfrutem po mojemu

sałata rzymska baby

grejpfrut czerwony

cebulka dymka

świeży ogórek

olej słonecznikowy

sól perska

ostry pieprz lumpung

 

Sałatę pokroić w paski, ogórek w plasterki, cebulkę w krążki. Grejpfruta obrać, ostrym nożem skroić w cienkie plasterki. W salaterce ułożyć połowę sałaty, na niej położyć plasterki grejpfruta, ogórka, posolić, popieprzyć, skropić olejem. Na tym rozłożyć drugą połowę pasków sałaty, przybrać krążkami cebuli, ponownie przyprawić. Sałatę wymieszać już przy stole.

Oczywiście sałatę przygotujemy, gdy ryba będzie się piekła. Tak, aby podać ją tuż po przyrządzeniu. Do dania pasuje po prostu pieczywo – może grzanki czosnkowe? Ale kto koniecznie chce, może ugotować ziemniaki. I podać je z oliwą lub ze świeżym masłem i natką.

Przygotowanie takiego obiadu nie potrwa dłużej niż pół godziny, no, czterdzieści minut, ale już z zapiekaniem filetów. A jak wygląda i smakuje! Zwłaszcza gdy do ryby podamy dobrze schłodzone białe wino. Ostatnio zakochaliśmy się w portugalskich.

Ciekawostka ze starej gazety dzisiaj będzie bardzo... odlotowa. Gdy nadamy jej modne miano postprawdy, spokojnie da się ją umieścić tam, gdzie już stoi cały ciąg postaci i haseł bez ceregieli podawanych nam do wierzenia. Skoro mamy im i w nie wierzyć, dlaczego nie promować nauki o pożywieniu Marsjan i Jowiszan? Notkę zamieścił „Tygodnik Mód i Powieści” w roku 1890.

 

O roślinności na planetach poczyniła jakoby ważne odkrycia niejaka panna Cotton i podaje o niej szczegóły zdumionemu światu w książce traktującej o chiromancyi. Według autorki mieszkańcy Marsa, co do pożywienia zadawalniać się muszą pieprzem, imbirem i żółtemi korzeniami, jako perfum zaś używają aloesu, innych odpowiednich roślin nie posiadając.

Lepiej dzieje się mieszkańcom księżyca, gdzie rosną obficie tytuń, herbata, melony i ogórki. Dla amatorów połowu ważną jest wiadomość panny Cotton oznajmiająca, iż Jowisz opływa w wielkie bogactwo ryb.

Podobno panna Cotton zajęta jest obecnie pisaniem idealno-teoretycznych książek kucharskich dla pojedyńczych planet.

Moja dzisiejsza propozycja kulinarna – ryba z żółtymi korzonkami – jest więc kompilacją pożywienia z Marsa i Jowisza. Co by na nią powiedziała miss Cotton?

Ale poważniej: brednia jest ponadczasowa. Dobrze, gdy można się z niej pośmiać. Gorzej, gdy się jej naucza i podaje do wierzenia ciemnemu ludowi. Pół biedy, jeżeli dotyczy tylko kulinariów planetarnych. Bardzo źle, jeżeli ma objaśniać historię, prawa społeczne, moralność, a nawet wyznaczać kierunki dla ekonomii czy medycyny.

wtorek, 17 stycznia 2017
Współczesny obiad na tle historycznym

Dawno nie było mięsa? Proszę bardzo. Wykosztujmy się i kupmy antrykot, w dodatku z wołowiny dojrzewającej – dobrej, choć i kosztownej. Za jakość się płaci. Warto. Z takiego antrykotu usmażmy na patelni grillowej lub na grillu stek (z angielskiego: steak). Jeden wystarczy na dwie osoby; no, chyba że do stołu siada żarłok!

Opisywałam już kilka razy przyrządzanie takiego steku. Smarujemy go oliwą i jakąś ulubioną przyprawą. Klasycznie może być tylko pieprz – najlepszy jest tzw. młotkowany, ale może być i grubo mielony z młynka. Można taki kotlet natrzeć także czosnkiem, potraktować kuminem, słodką albo ostrą papryką. Solimy raczej już po usmażeniu, albo… w ogóle. Naprawdę! Kiedyś nie wierzyłam, że można jeść mięso bez soli. Ale dobrze przyprawiony stek z grilla smakuje nam właśnie bez soli.

Tym razem przyprawiłam mięso przyprawą meksykańską z zestawu, który przyniósł mi św. Mikołaj (dziękuję mu!). W jej składzie znajdują się: sól, cebula, czosnek i chili w płatkach. Tak więc tym razem nasze mięso było posolone. Tak jest z gotowymi mieszankami przypraw, że producenci często wzbogacają je o sól. Byle nie było jej w nadmiarze, bo wtedy psuje smak, a nie podkreśla.

Obok antrykotu zamarynowałam banany, tak samo w oliwie i tej samej przyprawie z mocnym akcentem chili. Kładę je potem obok kotletów smażonych na grillowej patelni.

 

Ważne jest, by taką patelnię – a najlepsza jest żeliwna, bardzo ciężka – mocno rozgrzać przed położeniem produktów. Uwaga: smażone mięso czy ryby będą mocno dymić, dlatego warto zawczasu otworzyć okno czy uruchomić wyciąg na maksa. Smażymy mięso z jednej strony. Pod dwóch–trzech minutach dokładamy obok niego warzywa albo owoce. Na przykład banany. Mięso przekładamy na drugą stronę, banany także. Dosmażamy, zdejmujemy z patelni pięknie usmażone. To wszystko. Mięso ma potem kilka minut poleżeć, aby soki w nim się rozeszły. Wtedy je podajemy i kroimy – na pół lub w ukośne plastry.

Do naszych steków podałam pieczone ziemniaki. Umyte, ze skórką, kroimy na pół, aby się szybciej upiekły. Układamy na blaszce piekarnika, wyłożonej papierem do pieczenia.

 

Ziemniaki lubię posypać kminkiem, ale kto za nim nie przepada, może potraktować je tylko grubą morską solą. A następnie polać oliwą lub innym olejem. Piekarnik nastawiamy na 220 st. C, po kwadransie ziemniaki obracamy, po pół godzinie (zależnie od wielkości) powinny być upieczone. Czubkiem szpiczastego albo widelcem noża sprawdzamy, czy są miękkie. Nasze ziemniaki przed podaniem wymieszałam z igiełkami rozmarynu. Jego charakterystyczny nieco żywiczny zapach świetnie do nich pasuje!

 

Do takiego mięsno-kartoflanego obiadu (choć z grillowanymi bananami!) podałam nietypową surówkę. Egzotyczną i mocno witaminową.

 

Carpaccio z grejpfrutów i bananów po mojemu

2 czerwone grejpfruty

2 banany

2 szalotki

oliwa

sól, pieprz z młynka

listki świeżej bazylii

Grejpfruty razem ze skórką pokroić jak najcieniej. Z każdego plasterka obkroić skórkę. Podczas krojenia do miseczki zbierać sok z owoców.

 

Banany pokroić w plasterki, a szalotki w krążki. Większe listki bazylii porwać na kawałki. Na okrągłym półmisku rozłożyć plasterki grejpfrutów, w środku – pokrojone banany, wymieszane z plasterkami szalotek (kilka odłożyć, podzielić na obrączki), lekko posolone i mocno popieprzone. Przyprawić także plasterki grejpfrutów. Wszystko skropić oliwą i grejpfrutowym sokiem, pokryć obrączkami szalotek i listkami bazylii.

Surówka smakuje, gdy jest schłodzona. Ale nie trzyma się jej w lodówce, bo oliwa by się zestaliła. Pomyślałam, że takie carpaccio (kiedyś była to cienko krojona surowa polędwica wołowa, dziś to także warzywa czy owoce, a nawet ryby podobnie cienko krojone i przyprawiane) można przyrządzać z grejpfrutów w dwóch kolorach. Będzie jeszcze bardziej dekoracyjnie. Tak czy owak, do mięsa z grilla smakuje wybornie i bardzo odświeża.

Carpaccio jest jedną z wielu nazw kulinarnych, z którymi nieraz mamy sporo kłopotu. Spotykamy je w restauracyjnych menu i nie wiemy, co kryją. Wiele nazw potraw, ale także sposób ich przyrządzania, pochodzi z francuskiego. To tradycyjny język gastronomii, jak dawniej mawiano. Relikt czasów, gdy kuchnia francuska – uważana za najbardziej wykwintną i wyrafinowaną – była wzorem dla całego cywilizowanego świata. Obok nazw francuskich w kuchni spotyka się także język włoski. Zwłaszcza od czasów powojennych (po drugiej wojnie światowej), gdy dania z Włoch zaczęły podbijać świat. Ostatnio zaś także wkraczają nazwy angielskie oraz – wraz z globalizacją – potrawy z Dalekiego i Bliskiego Wschodu. A właściwie z całego świata! Każdej znać nie sposób. Bo wciąż się pojawiają potrawy nowe i modne. Głowa za mała, by wszystko spamiętać. Nie warto się więc stresować, a jeżeli czegoś nie wiemy, nie znamy – trzeba pytać bez skrępowania. Także o wymowę.

Na mniejszą skalę takie kłopoty panowały zawsze. Głównie z przywołaną na początku francuszczyzną. Niedoskonałości nazewnictwa i wymowy wyrazów bywały powodem wielu żarcików i żartów. Oto, jak te kłopoty żartobliwie opisał „Kurier Warszawski” z roku 1847. Tekst przedstawiam w pisowni oryginału. Redaktorzy mieli trudności z literą „j”. Jeszcze w poprzednim roku nie stosowano jej w gazetowym druku. Zaczęła nieśmiało wkraczać, ale niekiedy zachowywano jeszcze dawniejsze „i”.

 

„Mieliśmy do wyboru dwie zupy, Juliankę i Garnek przy ogniu (Julienne i pot au feu), wołu wstanie natury (boeuf au naturel), kotlety skakaiące w truflach (cotelettes sautees aux truffes), pióro z kartofli (puree de pommes-de-terre), siatkę z sarny (filet de chevreuil), i karolinkę lodowatą (Charlotte glacće).”

Matka iak ten list przeczytała, przelękła się okropnie, myśląc że syn iej wykierował się na Kannibala kiedy ie zupy z Julianek, i iakieś Karolinki zlodowaciałe. Tymczasem ojciec chcąc go do rozumu skierować, odpisał mu odwrotną pocztą. „Kochany Synu, codo mnie, miałem na obiad barstsch au tibia, greffes au gruau sarrazin, lievre al’irrigation, i des boutons”, co wszystko miało znaczyć, ze iadł barszcz z rurą v. z piszczelem, zrazy z kaszą tatarczaną, zaiąca z podlewą i pączki, ten wyśmienity przysmak karnawałowy.

Renomowana restauracja Marego mieściła się przy warszawskim Krakowskim Przedmieściu, w budynku należącym do hrabiów Uruskich. Dzisiaj w tym miejscu znajdziemy gmach Uniwersytetu Warszawskiego, odbudowany, a właściwie zbudowany po wojnie, gdyż pałac całkowicie uległ spaleniu podczas powstania (to ten na lewo od bramy głównej, gdy stoimy na wprost niej).

Restauracja była wysoko ceniona przez warszawskich smakoszy. Praca w niej była zaszczytem i dobrym początkiem rozwijania własnej kariery zawodowej. Świadczy o tym notka z roku 1850. O kucharzu, który po praktyce u Marego sam rozwinął skrzydła i otworzył własny lokal.

Jutro w wspaniałym apartamencie domu W. Kochanowskiego, przy ulicy Miodowej (dawniej pałac Chodkiewiczów), otwartą zostanie nowa Restauracja, przez znanego niegdyś u Marego, pierwszego kuchmistrza Jasia, dziś Restauratora, Pana Jana Norberta. Założyciel nie szczędził kosztów, dla urządzenia wzorowego, na sposób Europejski, a tak niezbędnego dla smacznego jadła, lokalu; co zaś do części gastronomicznej, jeszcze dotąd raiłem są dla amatorów wspomnieniem, smaczne befsztyki, kotlety i volovan, antrekoty i wykwintne kuropatwy i słomki, które zajadający u Marego, winni byli talentowi, JPana Jana, nowoczesnego naszego Carema.

Czyżby Jan Norbert był autorem listu cytowanego wcześniej? Na pewno się podciągnął w kuchennej francuszczyźnie! Bez niej wtedy nie szło się porozumieć ze smakoszami.

A na serio – lubię chodzić szlakami dawnych warszawskich smaków i dawnych restauracji. Nie ma ich, nie ma budynków, w których działały. Ale jakiś duch, genius loci, chyba w Warszawie przetrwał. Mam wrażenie, że dziś rozwija skrzydła. Te kulinarne. Oby rzeczywistość znów ich nie przycięła.

| < Kwiecień 2019 > |
Pn Wt Śr Cz Pt So N
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30          
Zakładki:
Ulubione
Tagi
myTaste.pl